Henryk Kołodziejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Henryk Kołodziejski
Henryk Kołodziejski.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1884
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1953
Warszawa, Polska
Szef Biura Kontroli przy Radzie Państwa
Okres od 21 lutego 1947
do 9 marca 1949
Poprzednik Jan Michał Grubecki (jako szef Biura Kontroli przy Prezydium Krajowej Rady Narodowej)
Następca Franciszek Jóźwiak (jako prezes Najwyższej Izby Kontroli)
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Henryka Kołodziejskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Henryk Kołodziejski (ur. 12 maja 1884 w Warszawie, zm. 18 kwietnia 1953 tamże) – polski działacz państwowy, historyk i ekonomista, publicysta.

Życiorys

Urodził się w rodzinie kupieckiej. Ukończył Uniwersytet Jagielloński, 1912 uzyskał doktorat filozofii. Od wczesnej młodości związany z ruchem rewolucyjnym, członek warszawskiego komitetu wojenno-rewolucyjnego Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji[1]. W latach 1905–1907 uczestnik rewolucji, więziony w Cytadeli. W okresie międzywojennym działał w masonerii. W 1920 współzałożyciel Instytutu Gospodarstwa Społecznego oraz Biblioteki Sejmowej, był jej dyrektorem w latach 1920–1939). Podczas okupacji działacz spółdzielczy, w latach 1945–1947 pracownik instytutów naukowo-badawczych (Instytut Gospodarstwa Społecznego, Spółdzielczy Instytut Naukowy). W czerwcu 1945 uczestnik konsultacji w Moskwie w związku z realizacją postanowień konferencji jałtańskiej co do powołania Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej.

Od 21 lutego 1947 do 9 marca 1949 przewodniczący Biura Kontroli przy Radzie Państwa, od lutego 1947 członek Rady Państwa (do końca życia). Od 1949 prezes Naczelnej Rady Spółdzielczej.

Od 1945 był posłem do KRN, potem na Sejm Ustawodawczy. Kołodziejski otwierał pierwsze posiedzenie Sejmu i został członkiem Rady Państwa. Od sierpnia 1952 członek Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Narodowego; pozostał bezpartyjny.

Ordery i odznaczenia

27 grudnia 1924 zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej „za zasługi, położone dla Rzeczypospolitej Polskiej przy organizowaniu biblioteki Sejmu i Senatu” został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. Uchwałą Rady Państwa z 22 lipca 1947 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą tego orderu „za wybitne zasługi w pracy państwowej i społecznej w pierwszym okresie odbudowy Odrodzonej Rzeczypospolitej” [3], a pośmiertnie w 1953 – Krzyżem Wielkim tego orderu[4].

Przypisy

  1. Leon Chajn, Polskie Wolnomularstwo 1920-1938, Warszawa 1984, s. 98.
  2. M.P. z 1924 r. Nr 299, poz. 979
  3. M.P. z 1948 r. Nr 17, poz. 59
  4. Wojciech Stela: Polskie ordery i odznaczenia (Vol. I). Warszawa: 2008, s. 47.

Bibliografia, linki