Wzmacniacz tranzystorowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Schemat jednostopniowego wzmacniacza tranzystorowego

Wzmacniacz tranzystorowy – rodzaj wzmacniacza, w którym jako elementy czynne (wzmacniające) stosuje się tranzystory. Tego rodzaju wzmacniacze są od lat 60. XX w. powszechnie stosowane pod postacią wzmacniaczy różnicowych, operacyjnych, selektywnych, szerokopasmowych, elektroakustycznych, mocy, itp.[1]. Wyróżnia się trzy podstawowe układy wzmacniaczy z użyciem tranzystorów bipolarnych:

a dla tranzystorów polowych odpowiednio:

  • układ ze wspólnym źródłem,
  • układ ze wspólnym drenem
  • układ ze wspólną bramką.

Przypisy

  1. W związku z rozwojem technologii wytwarzania półprzewodników oraz ze względów ekonomicznych większość wymienionych wyżej rodzajów wzmacniaczy tranzystorowych realizuje się w postaci układów scalonych.

Bibliografia

  • G. S. Cykin, Wzmacniacze elektroniczne, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, wydanie II, Warszawa 1970
  • Bernard Buśko, Vademecum zastosowania elektroniki, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, wydanie III uzupełnione, Warszawa 1972
  • Jerzy Chabłowski, Wojciech Skulimowski, Elektronika w pytaniach i odpowiedziach, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, wydanie II uaktualnione, Warszawa 1982